ABK Bridge Vereniging Amsterdam
17 april 2018

Ronald

Nauwelijks voorstelbaar, maar toen Auke en ik bij ABK lid werden, oktober 2006, Auke was het al eerder geweest en ik voor het eerst, waren Enno en Ronald net op zoek naar een nevenpaar. Ze waren – je kan het je niet voorstellen – net gedegradeerd naar de tweede klasse….Van Auke wist de vereniging wel dat hij een kaartje kon leggen, met mij werd het een gok. Dat jaar promoveerden we direct, al was het nog spannend. Na een paar jaar eerste klasse volgde promotie naar de Hoofdklasse, met als hoogtepunt de tweede plaats in het seizoen 2016-2017. Toen speelde Ronald inmiddels al weer een aantal jaar met Paulette. Paulette was om meerdere redenen zeer te spreken over Ronald. Zo was hij enorm galant. Tot op ‘t laatst sjouwde hij voor haar met stoelen die armleuningen hebben, zelfs toen hij een liesbreuk had. Altijd pakte hij haar jas aan. En ook toen ik ze eind november ophaalde voor een wedstrijd bij ENPS met de Saab cabrio, met niet al te ruime zitplaats achterin, stond hij er op dat Paulette voorin zou zitten en wurmde hij zich achterin. Daarnaast deelden ze hetzelfde temperament aan de bridgetafel: zo ongeveer hetzelfde gevoel voor de kaarten, dezelfde snelheid en hetzelfde ongeduld.

Een element van dat temperament staat me nog in het geheugen gegrift. Ronald was, zoals we weten ook docent geweest. Nu was ik bereid regelmatig fouten te maken, dus een gewild slachtoffer. Pijnlijk was het moment dat ik bij het uitslaan glunderend onze goede score kon melden op een door mij gedoubleerd 6 harten contract. Ronald reageerde furieus en liet me beduusd achter: ik had de tegenstander de mogelijkheid geboden te ontsnappen naar een maakbaar 6SA contract!
Maar meestal was de humor daar. Ik speel met Marijke, mijn vrouw, als invaller en pardoes worden we 1e op de clubavond. Twee dagen later hebben we een competitiewedstrijd. Ik krijg van Ronald het advies om Auke duidelijk te maken dat hij vrij krijgt: we moeten tenslotte toch in de sterkste opstelling spelen……. Of onze allerlaatste competitiewedstrijd. We waren er niet. Auke was naar Parijs. Met Rien en Douwe werd met 16,5-3,5 gewonnen. Voor Ronald was de conclusie duidelijk: partnership in Parijs, altijd prijs! Die humor was er ook als het over hem zelf ging. Toen Huib na zijn operatie vroeg naar zijn stemverlies, antwoordde hij “lekker rustig voor Margriet”.

Dat Ronald goed kon bridgen, blijkt wel uit de constante goede resultaten, soms op bijzondere wijze verkregen, getuige het volgende spel dat Paulette zich nog goed herinnert.

“Met bridge had hij heel vaak verrassende uitkomsten, die heel goed uitpakten. En ik vergeet nooit meer een eerste competitiewedstrijd bij Himbuv. Ik open 1H, links X, Ronald 5S, rechts kijkt in zijn kaart, kijkt nog eens en X. Ik pas, links past en Ronald nu 6H, rechts X, pas, pas. Ik ging een paar down maar het leverde plus 12 op. Wat had Ronald nou in zijn hand? 0 schoppen en 6 harten en 1 punt!!!!!!!!!!!!!”

Ronald heeft laatste jaar nog eens alles uit de kast getrokken en als een tijger gespeeld. En, hoe wrang het misschien ook klinkt, op een toppositie geëindigd. De allerlaatste keer op de clubavond, 21 maart, geëindigd als eerste met ruim 65%!

Hij bleef zijn leven leven. Zo stelde hij zich ook weer verkiesbaar voor het bestuur. Gewoon doorgaan, ook dat was Ronald.

Ik dank hem voor de tijd als teamgenoot en bestuurslid en bewonder hem voor al die keren dat hij toch geduldig wachtte op het nevenpaar, terwijl hij maar een ding wilde: naar huis naar zijn Margriet en zijn hondje.

Met dank aan Paulette en Huib,

Peer


sluiten